Ćwiczenia cz.5

Ćwiczenie 1. Rysunek graniastosłupa ustawionego pod dowolnym kątemdo
PO. Przed każdą grupą rysowników ustawiamy prostopadłościan
z drutu w pozycji krawędziowej pod dowolnym kątem do PO. Określamy
długość jego najbliższej krawędzi pionowej i stosunek jej długości
do odległości od b—h. Widzimy, że jedna z jego ścianek pionowych wydaje
się szersza, a druga znacznie węższa. Najpierw rysujemy górne
i dolne krawędzie poziome określając za pomocą patyka lub drutu kąty
ich nachylenia, a za pomocą mierzenia z oddalenia stosunek ich długości.
do długości najbliższej krawędzi pionowej \ potem zaś dalsze krawędzie
pionowe, określając w ten sposób szerokość obu ścianek pionowych
graniastosłupa.


Ćwiczenie 2. Rysunek z natury krzesła w pozycji krawędziowej pod
dowolnym kątem do PO. Przed każdą grupą ustawiamy krzesło w pozycji
krawędziowej w taki sposób, by jedna z jego ścian pionowych była
ustawiona pod mniejszym, a druga pod większym kątem do PO.
Obserwując krzesło widzimy,
że wygląda inaczej, niż stołek (ryc.
67) ustawiony pod kątem 45° do
PO. Jedna ścianka podstawowego
prostopadłościanu wydaje się szersza,
druga — węższa; ścianki poziome
też zmieniły pozornie swój
kształt: dłuższe ich boki mają mniejszy,
krótsze — większy kąt nachylenia.
Rysujemy najpierw podstawowy
prostopadłościan, sprawdzając proporcje
szerokości ścianek pionowych
i poziomych i określając możliwie
dokładnie kąty pochylenia
krawędzi poziomych (ryc. 68), następnie
oparcie krzesła. Zaznaczamy
w znany już sposób rzuty nóg. Rysujemy
nogi i wiązania. Cieniuje-
my zacienioną stronę krzesła.


Ćwiczenie 3. Rysunek z natury fragmentów architektury. Wychodzimy
na miasto i szukamy ciekawych fragmentów architektury, które chcielibyśmy
odtworzyć. Może to być część domu z wykuszem, jakaś stara
brama, portal starego kościoła, stara baszta itp. Przynosimy ze sobą
małą ramkę o proporcjach arkusza rysunkowego i za jej pomocą ustalamy
naszą „płaszczyznę obrazu", tj. określamy granice fragmentu,
który chcemy odtworzyć.
Po wybraniu tematu siadamy na przyniesionym ze sobą stołku składanym
(w takiej odległości od wybranego motywu, aby móc objąć temat
jednym rzutem oka). Określamy miejsce h—h i szkicujemy dokładnie
ołówkiem rozplanowanie całości (zaczynając od najbliższej
krawędzi pionowej). Po rozplanowaniu całości bierzemy inne narzędzie
pracy (czarną lub brązową kredkę, patyk i tusz, pędzel i tusz) i rysujemy
już dokładnie wybrany fragment, dbając zarazem zarówno o poprawność
rysunku przestrzennego, -jak i o artyzm wypowiedzi plastycznej
(wykluczone jest rysowanie przy linii). Po narysowaniu całości —
cieniujemy, stopniując starannie natężenie cienia, aby uwypuklić światło.