Ćwiczenia cz.2
Ćwiczenie 1, 2. Rysowanie stołka w pozycji czołowej. Obserwując
jakikolwiek mebel musimy najpierw ustalić, w jaką bryłę geometryczną
moglibyśmy ująć jego kształt. Łatwo spostrzec, że kształt stołka da się
wpisać w prostopadłościan. (Dobrym modelem pomocniczym mógłby
być prostopadłościan o wymiarach stołka, zrobiony z grubego drutu).
Ustawiamy na podłodze kilka stołków pod tablicami. Uczniowie grupują
się przed poszczególnymi modelami w odpowiedniej odległości
w taki sposób, żeby każdy widział stołek w pozycji czołowej. Grupy poszczególnych
uczniów dobierają się według wzrostu, by ułatwić ustalenie
horyzontu rysunkowego. Każda grupa ustala i rysuje na tablicy linię horyzontu
i punkt G. Następnie określamy wysokość czołowej ściany stołka
w stosunku do horyzontu i proporcje samego stołka.
Arkusze rysunkowe układamy krótszym bokiem poziomo. Linię horyzontu
rysujemy dość wysoko, aby stołek nie był zbyt mały. Rysujemy
prostopadłościan odpowiednich wymiarów i stołek w ramach tego prostopadłościanu.
Pewne trudności może sprawić rozmieszczenie nóg na płaszczyźnie
podstawy. Dla lepszego zrozumienia, jak ta sprawa może być rozwiązana,
przerobimy następujące ćwiczenia pomocnicze: Ustawiamy stołek na
arkuszu papieru, obrysowujemy jego nogi i łączymy grubymi liniami
zewnętrzne i wewnętrzne ich boki. Otrzymamy kwadrat (ryc. 58), w którym
małe kwadraty w narożnikach oznaczają rzuty nóg. Jeżeli ten arkusz
powiesimy pionowo — zobaczymy kwadrat (ryc. 58), w którym
widoczne są dwie linie pionowe (ef i gh) i dwie — poziome ad i bc określające
wymian- rzutu nóg. Gdy ten rysunek położymy nApodłodze (Aj)
kwadrat przybierze pozornie kształt trapezu, kierunek zaś linii pionowych
(efi gh) — zmieni się na zbieżny do punktu G; przekątne, przeprowadzone
w kwadracie (trapezie) oznaczą na liniach ef i gh — grubość nóg stołka
(ryc. 59). Posługując się liniami pomocniczymi rysujemy więc nogi stołka
oraz poprzeczne ich wiązania, obserwujemy oświetlenie stołka i kreskujemy
zacienione jego boki.
Rysunek musi być wykonany odręcznie miękkim ołówkiem lub kredką
(ryc. 60), a najlepiej — zapałką i tuszem.
Ćwiczenie 3. Etażerka w pozycji czołowej •—• rysunek z wyobraźni.
Rysujemy z wyobraźni etażerkę o 5 półkach w pozycji czołowej. Zaznaczamy
grubość desek, z których jest zrobiona. Linię horyzontu ustalamy
dowolnie, lecz tak, aby horyzont rysunkowy wypadł na poziomie jednej
z półek. Na każdej z półek rysujemy rondel, ustawiony pośrodku
półki. Ustalamy kierunek światła (najlepiej, by światło padało na czołową
ścianę etażerki) i cieniujemy zacienione ściany etażerki i rondli.
Ćwiczenie 4. Rysunek z modelu krzesła w pozycji czołowej, ustawionego
z prawej strony obserwatora. Jeżeli będziemy obserwowali krzesło, ustawione
w tej pozycji — to zobaczymy cztery płaszczyzny pionowe jego bryły,
jedną pionową płaszczyznę oparcia, jedną płaszczyznę poziomą oraz
płaszczyznę, określającą miejsce rzutów nóg. Dwie płaszczyzny pionowe
są równoległe, a dwie prostopadłe do PO. Płaszczyzny poziome wyglą-