Ćwiczenia

Ćwiczenie 27. Studium głowy dziecięcej. Wybieramy dzieci 6-albo 7-letnie,
umieszczamy jedno w pozycji czołowej przed każdym szeregiem
ławek i przystępujemy do obserwacji. Widzimy, że głowa dziecka ma
nieco odmienny wygląd niż głowa dorosłego człowieka, gdyż ma inne
proporcje. Czaszka dziecka jest stosunkowo większa i szersza, a twarz
mniejsza niż u człowieka dorosłego. Oczy umieszczone nie w połowie
wysokości głowy, lecz nieco niżej. W połowie wysokości głowy znajduje
się na ogół górna granica brwi. Czoło stosunkowo wysokie, dolna część
twarzy drobniejsza. Długość oczu mieści się ok. 5 razy w szerokości
głowy, a odległość między oczami równa jest zazwyczaj długości oka.
Nos krótki, nieco szerszy od długości oka, usta zwykle małe, dużo mniejsze
niż u dorosłego. Szyja krótka i cienka, ramiona spadziste.

Szkic głowy dziecka w pozycji czołowej. Gdy już poczyniliśmy
te wszystkie spostrzeżenia, bierzemy arkusz rysunkowy,' układamy
go dłuższym bokiem poziomo i po narysowaniu marginesów oraz podpisaniu
arkusza, dzielimy pionową kreską na dwie równe części. W lewej
połowie rysujemy ogólny zarys głowy dziecka w pozycji czołowej (długości
około 10—12 cm), krótką, wąską szyję i spadzistą linię ramion.
W połowie wysokości głowy oznaczamy linię brwi, poniżej — poziomymi
kreskami określamy miejsce i długość oczu, koniec nosa i środkową
linię ust. Rysujemy zarys włosów i uszu. Opracowując
ten szkic, wciąż sprawdzamy na modelu trafność naszych spostrzeżeń.
Taki sam szkic rysujemy na drugiej połowie arkusza.


Ćwiczenie 28. Studium głowy dziecięcej w pozycji czołowej. Obserwując
dokładniej głowę dziecka widzimy, że brwi mają zarys półkolisty lub lekko
załamany, oczy — kształt migdałów; górna powieka jest bardziej wypukła,
dolna — bardziej płaska. Usta są zwykle drobne, tylko trochę dłuższe
od szerokości nosa; górna warga na ogół krótsza i węższa od dolnej.
Uszy wyglądają jak dwa wąskie owale; długość ich równa jest mniej więcej
odległości od brwi do końca nosa. Wszystkie te spostrzeżenia zaznaczamy
na prawym szkicu. Cieniujemy brwi, tęczówki oczu,
włosy, dbając o poprawne zaznaczenie ich zarysu i oświetlenia


Ćwiczenie 29. Studium głowy dziecięcej w pozycji bocznej. Przystępujemy
do obserwowania i rysunku głowy dziecięcej w pozycji bocznej (z profilu)
kierując się tymi samymi zasadami, co i przy rysowaniu profilu
człowieka dorosłego, bierzemy jednak pod uwagę odmienność jej proporcji
i budowy.

Kształt ogólny głowy dziecka jest również jajowaty. „Jajo" to umieszczone
jest skośnie, szerokość głowy stosunkowo większa, niż u dorosłego,
równa prawie jej wysokości. Górna granica brwi, jak i w pozycji
czołowej, w połowie wysokości głowy. Czoło, przeważnie wypukłe, linia
jego załamuje się na wysokości brwi. Nos występuje nieco poza zasadniczy
zarys głowy, jest zwykle krótki i zaokrąglony na końcu. Górna warga
wysunięta, dolna cofnięta, broda okrągła. Szyja cofnięta od brody i stosunkowo
krótka; z tyłu zaczyna się wysoko, prawie na poziomie nosa,
a kończy na poziomie brody; kierunek jej nieco ukośny, cofnięty ku tyłowi.
Kontur włosów, niesymetryczny. Z profilu widzimy wąski pas
czoła i szeroką płaszczyznę włosów. Ucho umieszczone ukośnie bliżej
końca czaszki, długość jego sięga zwykle od wys«kości brwi do poziomu
końca nosa.

Gdy już zaobserwowaliśmy to wszystko przystępujemy do rysunku.
Arkusz układamy dłuższym bokiem do siebie i po narysowaniu marginesów
oraz podpisaniu arkusza dzielimy go kreską pionową na dwie
polowy. W lewej połowie rysujemy szkic profilu głowy dziecięcej.
Najpierw zaznaczamy kształt ogólny, rysujemy szyję i część tułowia.
Potem rysujemy kontur włosów, linię brwi, oczu, określamy długość
nosa i miejsce ust; zaznaczamy zarys ucha i włosów.
Szkic głowy dziecka z profilu jest przygotowany do dalszej rozbudowy.
Taki sam szkic rysujemy na drugiej połowie arkusza